Co tak naprawdę sprawdza ten „quiz”?

Internetowe testy „czy jestem lesbijką?” często próbują udawać naukowe narzędzia, a w rzeczywistości opierają się na stereotypach: krótkie włosy, brak makijażu, zero sukienek – czyli kompletna bzdura. Ten quiz działa inaczej: sprawdza trzy warstwy doświadczenia – ciało, emocje i wyobraźnię.

Dobrze ułożone pytania nie mają mówić, jak „powinna” wyglądać lesbijska kobieta, tylko:

• na kogo reaguje ciało, gdy nikt nie patrzy,
• z kim wyobraża się wspólne życie, a nie tylko seks,
• jakie relacje wywołują zazdrość, zaciekawienie, tęsknotę.

Od razu warto zaznaczyć: orientacja nie zawsze jest zero-jedynkowa. Można być lesbijką, biseksualną, panseksualną, „po prostu queer” albo w ogóle nie chcieć etykiety. Ten quiz ma pomóc odpowiedzieć na bardziej praktyczne pytanie: „w którą stronę najczęściej i najłatwiej idzie mój pociąg?”

Najbardziej wiarygodnym „testerem orientacji” nie jest pojedynczy wynik quizu, tylko powtarzalny wzorzec uczuć i fantazji w czasie.

Część 1: Reakcje ciała – do kogo jest fizyczny pociąg?

Na początek ciało. Ono zwykle jest mniej skomplikowane niż głowa, tylko trzeba je uczciwie podsłuchać. Najlepiej odpowiedzieć sobie po cichu na poniższe pytania, bez cenzury i tłumaczenia się przed samą sobą.

1. Przy kim częściej pojawia się podniecenie – przy kobietach czy mężczyznach?
   Gdy pojawia się atrakcyjna osoba, czy ciało reaguje głównie na kobiety, głównie na mężczyzn, a może na obie płcie, ale z różną intensywnością?
2. Jak wyglądają fantazje seksualne?
   W fantazjach pojawiają się głównie kobiety, głównie mężczyźni, czy mieszanka? Co jest bardziej „żywe”, ekscytujące, natarczywe?
3. Seks z mężczyznami – jeśli był – jak naprawdę się czuł?
   Czy był: ekscytujący, obojętny, „do odhaczenia”, nieprzyjemny, znośny tylko po alkoholu?
4. Jak reaguje ciało na pocałunek z kobietą?
   Jeśli taki pocałunek już się zdarzył – czy był naturalny, czy wręcz przeciwnie, totalnie obojętny lub odpychający? Jeśli go nie było – czy myśl o nim jest bardziej ekscytująca czy raczej „bleh”?
5. Porównanie intensywności
   Jeśli pojawia się pociąg i do mężczyzn, i do kobiet – która strona jest wyraźniejsza, częstsza, łatwiej się „włącza” bez specjalnego wysiłku?

Jeśli większość odpowiedzi wskazuje na silniejszy, spontaniczny pociąg do kobiet, a pociąg do mężczyzn jest raczej słaby, teoretyczny albo „z przyzwyczajenia”, pojawia się mocna przesłanka, że orientacja może być lesbijska lub bi z wyraźną przewagą kobiet. Jeśli ciało mówi wyraźnie „kobiety”, a głowa wciąż próbuje się z tym kłócić, warto to zapamiętać – później będzie to potrzebne przy interpretacji.

Część 2: Emocje i zakochiwanie – z kim chce się „być”?

Seks i podniecenie to jedno, ale orientacja bardzo często ujawnia się też w tym, w kim łatwiej się zakochać, do kogo rodzi się więź, tęsknota, romantyczne marzenia. Uczucia potrafią zdradzić więcej niż sam seks.

6. W kim łatwiej się zauroczyć – w koleżankach czy kolegach?
   Wspomnienia z liceum, studiów, pracy: kto częściej był w głowie – chłopak z klasy, czy raczej konkretna koleżanka, z którą „trochę za bardzo” chciało się przebywać?
7. O kim marzy się jako o partnerce/partnerze życiowym?
   Gdy wyobraża się wspólny dom, wakacje, codzienność – częściej pojawia się kobieta czy mężczyzna? Który obraz jest bardziej realny, a który raczej „tak wypada”?
8. Z kim łatwiej wyobrazić sobie czułość?
   Przytulanie, zasypianie, trzymanie za rękę – czy bardziej naturalne wydaje się to z kobietą, czy z mężczyzną?
9. Jak czuje się ciało w hetero-relacji (jeśli taka była)?
   Uczucie bliskości i zakochania było prawdziwe, czy bardziej oparte na tym, że „tak trzeba”, „wszyscy tak mają”, „on był w porządku, więc czemu nie”?
10. Zazdrość i obsesyjne myśli
    Kiedy koleżanka zaczyna spotykać się z kimś nowym, co się dzieje w środku? Zwykłe „fajnie dla niej”, czy może pojawia się dziwna, gryząca zazdrość i poczucie utraty czegoś bardzo ważnego?

Jeśli wątek romantyczny i emocjonalny wyraźnie „ciągnie” bardziej w stronę kobiet, to często jest jeszcze silniejsza wskazówka niż sam seks. Wiele lesbijek przez lata miało poprawny, nawet przyjemny seks z mężczyznami, ale nigdy nie poczuło wobec nich tego typu zakochania, jakie szybko pojawiało się przy kobietach.

Część 3: Presja otoczenia i wątpliwości – skąd ten chaos w głowie?

Nawet jeśli ciało i emocje już dawno mówią jedno, głowa potrafi się bronić, szukając tysiąca wymówek. To normalne, bo dochodzi tu presja rodziny, religii, kultury, a czasem też własne uprzedzenia wobec słowa „lesbijka”.

Typowe myśli obronne: co tak naprawdę znaczą

Wiele kobiet, które są lesbijkami (lub mocno w tę stronę), długo powtarza sobie kilka charakterystycznych zdań. Czasem warto je rozłożyć na części pierwsze:

„Może po prostu nie trafił się jeszcze ten właściwy facet.”
Jeśli „niewłaściwych” było już kilku, a za każdym razem coś fundamentalnie nie klikało na poziomie pożądania lub zakochania, to może nie chodzi o „złego faceta”, tylko o to, że w ogóle nie chce się faceta?

„Przecież podoba mi się kilku aktorów / znanych mężczyzn.”
Docenianie czyjejś urody to nie to samo, co seksualne i romantyczne przyciąganie. Można zachwycać się cudzą twarzą jak obrazem w galerii, jednocześnie nie mieć ochoty się z tą osobą całować, dotykać, spać w jednym łóżku.

„Z kobietami to za skomplikowane, z mężczyzną będzie łatwiej.”
To już raczej myślenie taktyczne niż głos serca. Decyzja „wybieram facetów, bo społeczeństwu będzie wygodniej” nie zmienia orientacji, tylko ją przykrywa. Dosyć często kończy się to pustką w środku mimo „poprawnego” związku.

„Boje się, że to tylko faza.”
Faza też jest jakąś informacją. Jeśli coś wraca uporczywie, przez lata, z różnym nasileniem – trudno nazywać to fazą. Zwykle jest to po prostu orientacja, która powoli przebija się przez lęk.

Silny opór przed słowem „lesbijka” często mówi więcej o lękach zaszczepionych przez otoczenie niż o realnym braku pociągu do kobiet.

Część 4: Interpretacja – jak odczytać własne odpowiedzi?

Nie istnieje jedna, cudowna linijka „wyników”, ale można zobaczyć kilka wzorców, które dość często się powtarzają. Poniżej trzy uproszczone scenariusze – raczej jako mapa, nie wyrok.

Wzorzec A: „Prawie wszystko wskazuje na kobiety”

Tutaj pojawiają się odpowiedzi typu: silny pociąg seksualny do kobiet, bogate fantazje z kobietami, łatwe zauroczenia w koleżankach, powtarzająca się obojętność wobec mężczyzn (lub seks „do odhaczenia”). Często taki zestaw oznacza, że orientacja jest lesbijska, nawet jeśli użycie tego słowa jeszcze przeraża.

W praktyce wiele kobiet z tym wzorcem próbuje jeszcze „ostatniej szansy” w hetero związku. Z zewnątrz wszystko wygląda dobrze, ale w środku pojawia się rosnące poczucie, że gra się nie swoją rolę. Im dłużej trwa takie udawanie, tym więcej frustracji i poczucia straty czasu. W takim przypadku zazwyczaj warto już zacząć poważnie rozważać życie w relacjach z kobietami – najpierw mentalnie, potem bardziej konkretnie.

Wzorzec B: „Pociąg do obu płci, ale…”

Tu ciało i emocje reagują i na mężczyzn, i na kobiety, jednak coś jest wyraźnie „bardziej”: częstsze fantazje o kobietach, większe zakochania w koleżankach, intensywniejsze podniecenie z kobietami, a hetero-pociąg jest, ale słabszy lub bardziej okazjonalny.

Taki profil często wskazuje na biseksualność z przewagą kobiet albo na to, że orientacja faktycznie jest lesbijska, ale społeczne oczekiwania lekko ją „odkształcają”. Niezależnie od etykiety ważny jest praktyczny wniosek: w realnych relacjach prawdopodobnie będzie najwięcej satysfakcji emocjonalnej i seksualnej z kobietami. Dla wielu kobiet w tym punkcie bardziej pomocne jest pytanie: „z kim chciałoby się spędzić następne pięć lat?”, niż abstrakcyjne: „czy etykieta biseksualna, czy lesbijska?”

Wzorzec C: „Nie wiadomo, ale coś z kobietami tam iskrzy”

W tym scenariuszu dotychczasowe związki z mężczyznami mogły być udane, czasem naprawdę dobre, ale nagle pojawia się silna fascynacja konkretną kobietą albo ogólnie: myśl o związku z kobietą przestaje wydawać się abstrakcją.

Może to oznaczać odkrywanie własnej biseksualności, ale równie dobrze – przesunięcie orientacji w czasie (tak, zdarza się) lub dopuszczenie do świadomości czegoś, co było długo zablokowane. W takiej sytuacji nie trzeba natychmiast zrywać etykiet i związków. Bardziej sensowne jest spokojne obserwowanie siebie: czy ta ciekawość wobec kobiet rośnie, utrzymuje się miesiącami, czy był to pojedynczy epizod związany z konkretną osobą.

Część 5: Co dalej po quizie? Praktyczne kroki

Odpowiedzi zostały przeanalizowane, w głowie coś kliknęło albo przeciwnie – nadal jest mętlik. Niezależnie od wyniku, można zrobić kilka rzeczy, które pomagają przestać się kręcić w kółko.

• Dopuścić do siebie słowo „lesbijka” bez oceny
  W myślach można je odmieniać spokojnie: „co jeśli jestem lesbijką?”, „czy potrafiłabym być w szczęśliwym związku z kobietą?”. Bez przymusu, bardziej jak przymierzanie ubrania w przymierzalni, nie jak podpisywanie aktu notarialnego.
• Poszukać historii innych kobiet
  Blogi, książki, podcasty, grupy wsparcia. Historie kobiet, które odkryły swoją orientację w różnym wieku (20, 30, 40+), często przynoszą ogromną ulgę i poczucie normalności.
• Przetestować swoje reakcje w bezpiecznym środowisku
  Nie chodzi od razu o randki, tylko o oswojenie się z przestrzenią – kobiece grupy online, wydarzenia queerowe, filmy z wątkami lesbijskimi oglądane świadomie: co wywołuje emocje, a co nie?
• Rozmowa z neutralną osobą
  Dobra psycholożka, terapeutka, czasem przyjaciółka, która nie będzie naciskać na żadne rozwiązanie. Celem takiej rozmowy nie jest „wyciągnięcie deklaracji”, tylko pomoc w zobaczeniu własnych wzorców bez wstydu.

Warto też mieć z tyłu głowy: nic nie trzeba ogłaszać światu od razu. Można przez jakiś czas żyć z roboczym wnioskiem „wygląda na to, że bardziej pociągają kobiety” i zobaczyć, jak z tą myślą jest na co dzień. Czas sam weryfikuje, co jest prawdą, a co chwilowym lękiem albo zachwytem.

Część 6: A co, jeśli nigdy nie będzie 100% pewności?

W temacie orientacji seksualnej obiecanie absolutnej, wiecznej pewności byłoby zwyczajnie nieuczciwe. U części osób przychodzi jak olśnienie – „aha, jestem lesbijką” – i już tak zostaje. U innych to bardziej proces niż punkt w czasie.

Dlatego zamiast czekać na idealną pewność, można oprzeć się na prostszym pytaniu: z kim dziś, tu i teraz, najbardziej realnie chciałoby się budować bliskość? Nie w teorii, nie „jak wypada”, tylko w wersji: sms-y przed snem, śniadania w niedzielę, chorowanie pod jednym kocem, wspólne wakacje.

Jeśli odpowiedź konsekwentnie, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu, układa się w obraz kobiety – jest duża szansa, że to właśnie jest odpowiedź na pytanie „czy jestem lesbijką?”. Bez fanfar, bez testów z internetu, za to z dość spokojnym przekonaniem, że własne życie w końcu zaczyna być układane pod siebie, a nie pod oczekiwania innych.